und Deutschland – Vergangenheit und Zukunft

Willkommen

Warschauer Aufstand (01.08-03.10.1944), organisiert von der polnischen Exilregierung in London, der Polnischen Heimatarmee (Armia Krajowa) und der zivile Bevölkerung gegen die deutschen Besatzungs-truppen im besetzten Warschau, war der größte militärische Aufstand im besetzten Europa während des Zweiten Weltkrieges. Warszawa kämpfte tapfer 63 Tage, bevor sie angesichts der aussichtslosen Situation kapitulierte und General Tadeusz „Bór“ Komorowski den Kapitulationsakt unterschrieb. Die Rote Armee, die auf dem rechten Ufer der Weichsel stand, war nicht interessiert die Deutschen anzugreifen und somit den Aufständischen zu Hilfe zu kommen.

Nach der Kapitulation wurde die Zivilbevölkerung durch die deutschen Truppen gnadenlos ermordet. Bereits Tage zuvor hatte Himmler, im Sinne Hitlers, den Befehl gegeben, alle nicht deutschen Einwohner von Warszawa ohne Ansehen von Alter, Geschlecht oder Beteiligung am Aufstand zu töten und die Stadt dem Erdboden gleichzumachen.

Während des Aufstandes hat Warszawa große Verluste erlitten – 150.000 Zivilisten und 10.000 Soldaten wurden getötet, ca. 25.000 verletzt, mehr als 7200 als vermisst gemeldet. Über 17.000, davon 2000 Offizie-re, wurden gefangen genommen. Einigen der Aufständischen war es gelungen zusammen mit Zivilisten Warszawa zu verlassen.

Warschauer Aufstand wurde durch die deutsche Armee blutig niedergeschlagen und auf den Befehl von Himmler Warszawa in Schutt und Asche gelegt. Warszawa sollte nie wieder auf europäischen Karten einge-zeichnet werden.

Es war der größte Aufstand der Zivilbevölkerung in der Geschichte der Menschheit.

Der Warschauer Aufstand ist der härteste Kampf, den wir seit Beginn des Krieges gekämpft haben. Es ist nur vergleichbar mit dem Kampf um Stalingrad.

Heinrich Himmler

 
 
 Gloria victis

Największą zdobyczą narodu było bohaterstwo powstania

Stanisław Kopf, żołnierz AK, uczestnik Powstania Warszawskiego

Powstanie Warszawskie – walka zbrojna toczona od 01 sierpnia do 03 października 1944 r. przeciwko okupującym miasto Niemcom, zorganizowana przez polski rząd emigracyjny w Londynie i dowództwo Armii Krajowej Okręgu Warszawskiego i ludność cywilną. W powstaniu brały również udział oddziały Polskiej Armii Ludowej oraz Korpus Bezpieczeństwa. Wybuch powstania w całym mieście (również na prawobrzeżnej Pradze, chociaż bardzo krótko) oznaczał całkowitą dekonspirację Polskiego Państwa Podziemnego. Celem strategicznym powstania, zorganizowanym w ramach akcji Burza w obliczu postępującej ofensywy sowieckiej i groźby przejęcia przez komunistów władzy była próba stworzenia warunków, w których przedstawiciele legalnego rządu emigracyjnego w Londynie mogliby objąć władzę w stolicy i być niejako kontynuacją władz przedwojennych, a także brak akceptacji dla postanowień konferencji teherańskiej z roku 1943, na mocy której Polska wcielona zostałaby do sowieckiej strefy operacyjnej.

W obliczu przygniatającej przewagi niemieckiej i absolutnej bezczynności armii sowieckiej, stojącej na przedpolach Warszawy powstanie upadło po 63 dniach zaciętych walk. 3 X 1944 roku, gen. Tadeusz „Bór” Komorowski* podpisał akt kapitulacji. Powstańcze straty to prawie 10000 zabitych, ponad 7200 zaginio-nych, ok. 25000 rannych, ponad 17000, w tym ponad 2000 oficerów wziętych do niemieckiej niewoli. Straty ludności cywilnej wyniosły ponad 150.000 ofiar z czego zdecydowana większość mieszkańców została brutalnie wymordowana na skutek akcji pacyfikacyjnej po upadku powstania. Części powstańcom udało się wyjść z Warszawy razem z ludnością cywilną.

Powstanie było dla Niemców doskonałym pretekstem do ostatecznego rozprawienia się z miastem; w wyni-ku bezprzykładnie barbarzyńskiej akcji niszczenia miasta i przymusowego wysiedlenia reszty mieszkańców, pozostały po Warszawie sterty gruzu i połacie wypalonych ruin.

Zagładzie uległo wiele zabytków kultury, przede wszystkim Stare Miasto, zbiory archiwalne, muzealne i  biblioteczne. Ocalałych mieszkańców dzielnic centralnych hitlerowcy wywieźli do przymusowej pracy w Niemczech, do obozów koncentracyjnych albo przepędzili. Po krwawym stłumieniu powstania Niemcy dokonali ostatniego aktu tragedii – do miasta wkroczyły oddziały Vernichtungskommando, które systema-tycznie podpalały i wysadzały  w powietrze reszki pozostalej zabudowy.

Z rozkazu Himmlera Warszawa praktycznie została zrównana z ziemią.